• HOME
  • »
  • NEWS
  • »
  • kerala
  • »
  • 'സിപിഎമ്മിനെ വാഴ്ത്തിപ്പാടിയല്ല ഇത്രയും നാൾ കഴിഞ്ഞത്': ജെ ദേവിക

'സിപിഎമ്മിനെ വാഴ്ത്തിപ്പാടിയല്ല ഇത്രയും നാൾ കഴിഞ്ഞത്': ജെ ദേവിക

  • Last Updated :
  • Share this:
    തിരുവനന്തപുരം: ഇത്രയും കാലം സി പി എമ്മിനെ വാഴ്ത്തിപ്പാടിയല്ല താൻ കഴിഞ്ഞതെന്ന് എഴുത്തുകാരി ജെ ദേവിക. ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിലാണ് ദേവിക തന്‍റെ നിലപാട് വ്യക്തമാക്കിയത്. സി പി എം അനുഭാവിയായ ഒരു പരിചയക്കാരന്‍റെ ഭീഷണിയാണ് ഇങ്ങനെ കാര്യം വ്യക്തമായി പറയാൻ തന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്നും ജെ ദേവിക വ്യക്തമാക്കുന്നു.

    നിങ്ങൾ സിപിഎമ്മിനോട് ചേർന്നുനിൽക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നത് വലിയ നഷ്ടമുണ്ടാക്കുമെന്നും, ആരും നിങ്ങൾ എഴുതുന്നത് വായിക്കാതെയാകുമെന്നും സിപിഎം അനുഭാവിയായ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് പരിചയക്കാരൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ, സിപിഎമ്മിനെ വാഴ്ത്തിപ്പാടിയല്ല ഇത്രയും നാൾ കഴിഞ്ഞതെന്നും ഒന്നുമല്ലെങ്കിൽ നന്നായി ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാൻ അറിയാമെന്നും അതുകൊണ്ട് പെഴച്ചുകൊള്ളാം എന്നുമാണ് മറുപടി നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

    വനിതാ മതിൽ: പ്രതിരോധം തീർക്കാൻ യുഡിഎഫ്

    ജെ ദേവികയുടെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ്,

    നിങ്ങൾ സിപിഎമ്മിനോട് ചേർന്നുനിൽക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നത് വലിയ നഷ്ടമുണ്ടാക്കുമെന്നും, ആരും നിങ്ങൾ എഴുതുന്നത് വായിക്കാതെയാകുമെന്നും സിപിഎം അനുഭാവിയായ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് പരിചയക്കാരൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.

    സിപിഎമ്മിനെ വാഴ്ത്തിപ്പാടിയല്ല ഇത്രയും നാൾ കഴിഞ്ഞതെന്നോ, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നന്നായി ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാനും കടയിലൊക്കെ കിട്ടുന്നതിലും ഉഗ്രൻ ഉണ്ണിയപ്പം ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയാം, അതുകൊണ്ട് പെഴച്ചുകൊള്ളാം എന്നു പറയാനാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്.

    പിന്നെ എന്‍റെ എഴുത്തിനെപ്പറ്റിയും അതു വായിക്കുന്നവരെപ്പറ്റിയും ആലോചിച്ചു നോക്കി. പ്രഥമവും പ്രധാനവുമായി ഞാനെഴുതുന്നത് എനിക്കു തന്നെ മനസിൽ തെളിച്ചമുണ്ടാകാനാണ്. എന്നോടു ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്കാണ് ഞാനെപ്പോഴും ഉത്തരമന്വേഷിച്ചിട്ടുള്ളത്.

    ഈ നിലപാടു കൊണ്ട് കുറേ ഗുണമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് കുറ്റമറ്റ രീതിയിൽ അന്വേഷിക്കണമെന്നും, വാദത്തിൽ പിഴ കടന്നു കൂടെന്നുമുള്ള വാശി ഉണ്ട്. എന്നാൽ ആരുടെയും പ്രശംസ പോയിട്ട്, ശ്രദ്ധ പോലും വേണമെന്ന നിർബന്ധമേ ഉണ്ടാകില്ല, കാരണം നമ്മൾ നമുക്കു വേണ്ടിയാണല്ലോ എഴുതുന്നത് !!

    സാമൂഹ്യശാസ്ത്രപഠനരംഗത്തു ജോലി ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് ഈ എഴുത്തു പങ്കുവയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നു എന്നത് സത്യം. അക്കാദമിക വൃത്തങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷ അതിനു മതിയാവില്ല, അതുകൊണ്ടു കൃത്യത കൈവിടാത്ത, എന്നാൽ അക്കാദമികേതരമായ ഭാഷകൾ കണ്ടെത്തുന്നത് വളരെ രസകരമായ വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇന്ത്യയിൽ സാമൂഹ്യശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ശംബളം കൊടുക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന, അതിനെ അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്ന, ജാഗ്രത പുലർത്താൻ വേണ്ടിയാണെന്നാണ് എൻ്റെ വിശ്വാസം. അപ്പോൾ മലയാളത്തിൻ്റെയും ഇംഗ്ളിഷിൻ്റെയും പല അടരുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതാണ് ഈ തൊഴിൽ കൊണ്ടുള്ള പല സന്തോഷങ്ങളിൽ ഒന്ന്.

    പക്ഷേ ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്കു മനസിലായി, ഈ ഉത്തരവാദിത്തം പോലുമല്ല സത്യത്തിൽ എന്നെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നത്. കുട്ടിക്കാലത്ത് തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ അവധിക്കു വന്ന ഒരു കുട്ടി, തന്നെ പരിചയപ്പെടാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത ഒരു കുട്ടി, എന്നും തനിക്കായി എന്തെങ്കിലും ഒരു സമ്മാനം ബാക്കിവച്ചു പോകുമായിരുന്നു എന്നും, അതുപോലെ വായനക്കാർക്ക് താൻ കൊടുക്കുന്ന സമ്മാനം ആണ് തന്‍റെ എഴുത്തെന്നും പ്രശസ്തനായ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു.

    ഏതാണ്ടതു പോലെയാണ് എനിക്ക് എഴുത്തിനോടുള്ള ബന്ധവും. ഞാൻ നാലിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ മോറൽ സയൻസ് ക്ലാസിലെ ടീച്ചറോട് നല്ല മനുഷ്യത്തിയാവാനുള്ള ഏറ്റവും എളുപ്പവഴിയേതാണെന്ന് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ ആ വൃദ്ധയായ കന്യാസ്ത്രീ പറഞ്ഞു, എളുപ്പമാണ്, എല്ലാ ദിവസവും ആരെയെങ്കിലും സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ മതി. ഞാൻ വീട്ടിൽ പോയി വീട്ടുകാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നോക്കി. പക്ഷേ, ആ ചെയ്തതെല്ലാം എന്‍റെ കടമ മാത്രമാണെന്നു തീരുമാനിച്ച വീട്ടുകാർ അധികമൊന്നും സന്തോഷിച്ചതായി തോന്നിയില്ല. മാത്രമല്ല, ഒത്തിരി കുറ്റം പറയുകയും ചെയ്തു.

    അപ്പോൾ ഞാൻ കന്യാസ്ത്രീ ടീച്ചറോട് ചോദിച്ചു, ഇതിലും എളുപ്പം വഴി വല്ലതും ഉണ്ടോ. അപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു, ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ, വാടി നിൽക്കുന്ന ചെടി കണ്ടാൽ വെള്ളം നനയ്ക്കൂ, അല്ലെങ്കിൽ വിശന്നുവലഞ്ഞ പട്ടിയ്കോ പൂച്ചയ്ക്കോ വല്ലതും തിന്നാൽ കൊടുക്കൂ. ഞാൻ വീട്ടിലും തൊടിയിലും നടന്ന് ചെടിക്കെല്ലാം വെള്ളമൊഴിച്ചു - ഇപ്പോഴും എവിടെങ്കിലും വാടി നിൽക്കുന്ന ചെടി കണ്ടാൽ ബക്കറ്റ് കടം വാങ്ങി വെള്ളമൊഴിക്കും. പൂച്ച -പട്ടി തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് വീട്ടിനു പുറത്തായി ചോറു കൊടുക്കുന്നത് വീട്ടിൽ കുറ്റകരമായിരുന്നെങ്കിലും അതു ധൈര്യമായി ചെയ്ത് ചീത്തയൊക്കെ കേട്ട് സ്വയം ആളായി.

    എന്നിട്ടും തൃപ്തിയാവാതെ കന്യാസ്ത്രീയോട് വീണ്ടും ഞാൻ ചോദിച്ചു, മനുഷ്യരെ എങ്ങനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാം? അപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു, സ്കൂളിൽ ആരുടെയെങ്കിലും പിറന്നാളായിരിക്കുമല്ലോ, എന്നും, അപ്പോൾ കിട്ടുന്ന മിഠായിയിൽ ഒരെണ്ണം എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുവയ്ക്കുക. മറ്റുള്ളവർ കാണുന്നിടത്ത്. എന്നിട്ട് മാറിപ്പോവുക. അപ്പോൾ അതിലെ വരുന്ന ഏതെങ്കിലും കുട്ടി അതു കാണും, എടുക്കും. അപ്രതീക്ഷിതമായി മിഠായി കിട്ടുന്നത് എത്ര സന്തോഷമാണ് !!



    അതെനിക്ക് ശരിക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ആയിടെ അച്ഛന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്ത് എനിക്കു പിറന്നാളിന് ഒരു കൂട് ചോക്ലേറ്റ് എക്ളയർ മിഠായി വാങ്ങിത്തന്നിരുന്നു. അതിൽ ഓരോന്നെടുത്ത് അതിരാവിലെ (അതിരാവിലെ സ്കൂളിൽ എത്തിയിരുന്നു, അന്നൊക്കെ) സ്കൂളിലെ പൊതു ടാപ്പുകളുടെ വശത്തായി, പടിക്കെട്ടിന്‍റെ സൈഡിൽ ഒക്കെയായി, പതുങ്ങി കൊണ്ടു വയ്ക്കും ഞാൻ. പലപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ മറ്റു കുട്ടികൾ അത് എടുത്തുകൊണ്ടു പോകുന്നതു കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

    അങ്ങനെ കുട്ടികൾ എടുത്തില്ലെങ്കിലോ എന്നാലോചിച്ചപ്പോൾ തോന്നി, സാരമില്ല, കുട്ടികൾ എടുത്തില്ലെങ്കിൽ ഉറുംബോ അണ്ണാനോ കാക്കയോ ഒക്കെ കൊണ്ടുപോകും. അവർക്കുമുണ്ടല്ലോ സന്തോഷം, നമുക്കതുമതി. പിന്നെ വലുതാകും തോറും ഞാൻ ഇതു പോലെ വള, മാല, പേന, പെൻസിൽ, റബ്ബർ, ഒക്കെ വെച്ചു പോകുമായിരുന്നു.

    എന്‍റെ എഴുത്ത് ഞാൻ അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെയായി വെച്ചു പോകുന്ന ചെറിയ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളാണ്. ആരെടുക്കുന്നുവെന്നു നോക്കാറില്ല. എന്തിനെങ്കിലും ഉപകരിക്കും ആർക്കെങ്കിലും - അത്രയേ ഞാൻ നോക്കൂ. അതിനേ എനിക്കു നേരമുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് സിപിഎം അനുഭാവികൾ വായിക്കണ്ട, അരെങ്കിലും വായിച്ചാൽ മതി. അവരാരെന്നും എനിക്കറിയണ്ട. നിങ്ങൾക്കാർക്കും ഉതകിയില്ലെങ്കിൽ ഭാവിയിൽ ആർക്കെങ്കിലും.

    എഴുതിക്കഴിഞ്ഞാൽ എഴുത്തിന്‍റെ, ആലോചനയുടെ, ആനന്ദം അവസാനിക്കുന്നു. പിന്നെ അതിനെച്ചൊല്ലി അധികമൊന്നും വേവലാതിപ്പെടാൻ എനിക്കു കഴിയാറില്ല. സിപിഎമ്മിനോടു ചേർന്നു നിന്നില്ലെങ്കിൽ എന്‍റെ കാര്യം പോക്കാണെന്നു പറഞ്ഞ സുഹൃത്തേ, പല കാര്യങ്ങളിലും ആ എട്ടാം വയസിനു ശേഷം ഒറ്റ ദിവസം പോലും മാറിയിട്ടില്ലാത്ത ജീവിയാണ് ഞാൻ.

    First published: