'സിന്ധു'വിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച 'ഇന്ത്യ'; പേരിന്റെ പിറവിയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി അറിയാം

ഋഗ്വേദത്തിലാണ് സിന്ധു എന്ന പേര് ആദ്യമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ബിസി 1700-1100 കാലഘട്ടതില്‍ എഴുതപ്പെട്ട ഏറ്റവും പഴയ ഇന്തോ-യൂറോപ്യന്‍ ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ ഒന്നാണിത്. ഇന്ത്യന്‍ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ വടക്ക് പടിഞ്ഞാറന്‍ മേഖലയില്‍വെച്ചാണ് വിശുദ്ധമായ ഈ ഗ്രന്ഥം എഴുതപ്പെട്ടത്. സാംസ്‌കാരികവും ഭാഷാപരവുമായ ഏറെ പ്രധാന്യം ഇത് വഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഋഗ്വേദത്തില്‍ സിന്ധു എന്ന് പരാമര്‍ശിച്ചിരിക്കുന്നത് പുണ്യ നദിയെയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ പുരാതന സംസ്‌കാരത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക് ഈ നദി ഏറെ സംഭാവനകള്‍ നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്.

പുരാതന ഇന്ത്യയുടെ സാംസ്‌കാരികവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവുമായ അറിവ് ലോകമെമ്പാടും വ്യാപിച്ചപ്പോള്‍ അടുത്തു കിടക്കുന്ന അറബികളും ഇറാനികളും സിന്ധു എന്ന പദത്തിലെ എസ്(S) എന്ന അക്ഷരത്തിന് പരം എച്ച്(H) എന്ന അക്ഷരം ചേര്‍ത്ത് ഉപയോഗിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ സിന്ധു നദിക്കപ്പുറമുള്ള പ്രദേശത്തെ ഈ അയല്‍ സംസ്‌കാരങ്ങള്‍ ഹിന്ദു എന്ന് വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇന്ത്യന്‍ ഉപഭൂഖണ്ഡവുമായി തങ്ങളുടേതായ ഏറ്റുമുട്ടലുകളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരുന്ന ഗ്രീക്കുകാര്‍ ഹിന്ദു എന്ന പദത്തെ ‘ഇന്തോസ്’ ആയി സ്വീകരിച്ചു. അതിനെ അവര്‍ ‘ഇന്‍ഡസ്’ എന്നാണ് ഉച്ചരിച്ചിരുന്നത്.

സിന്ധുനദിക്ക് അപ്പുറമുള്ള മേഖലയെയാണ് ബൈസാന്തിയന്‍ നരവംശശാസ്ത്രത്തില്‍ ഇന്ത്യ എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യന്‍ ദേശത്തെ പരാമര്‍ശിച്ച ഹെറോഡോട്ടസിന്റെ രചനകളില്‍ നിന്ന് ഇത് കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയും. ഇറാനിയന്‍ പദമായ ഹിന്ദൂസ് ഇന്തോസ് എന്നതില്‍ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ഇത് സിന്ധ് മേഖലയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പേര്‍ഷ്യന്‍ ചക്രവര്‍ത്തിയായ ഡാരിയസ് ഒന്നാമന്റെ (550-486 ബിസി) പെര്‍സെപോളിസ് എന്ന ലിഖിതത്തില്‍ കീഴടക്കിയ പ്രദേശമായി ഉള്‍പ്പെടുത്തിയതിന്റെ തെളിവാണിത്.

ഇന്ത്യ എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പദത്തിന് ലാറ്റിന്‍ ഭാഷയുമായും ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലെ ലാന്റെ സ്വാധീനവുമായും ബന്ധമുണ്ട്. ആള്‍ഫ്രഡ് രാജാവിന്റെ വിവര്‍ത്തനമായ ഓറോസിയസില്‍ ഇന്ത്യ എന്ന് പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത് പഴയ ഇംഗ്ലീഷിലാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. അതേസമയം, ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയുടെ സ്വാധീനത്താല്‍ ഇന്ത്യ എന്നതിന് പകര ഇന്തേ (Ynde or Inde) എന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ആദ്യകാല ആധുനിക ഇംഗ്ലീഷിന്റെ അവസാന ഘട്ടം വരെ (15-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന പകുതി മുതല്‍ 1650 വരെ) ഇന്ത്യ എന്ന പേര് വീണ്ടും ഉയര്‍ന്നു വന്നു.