സൈന്യങ്ങളില്ലാത്ത രാജ്യങ്ങൾ‌ ! യുദ്ധമുണ്ടായാൽ ഇവർ എങ്ങനെ പ്രതിരോധിക്കും?

ഇറാനും ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ ലോകത്തെ യുദ്ധത്തിന്റെ വക്കിലെത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു രാജ്യത്തിന് സൈന്യം എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണെന്ന് അത്തരമൊരു സാഹചര്യം കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ ലോകത്തിലെ 36 രാജ്യങ്ങൾക്ക് സ്വന്തമായി സൈന്യമില്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയുമോ? ഈ രാജ്യങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് തങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നത് എന്നും യുദ്ധമുണ്ടായാൽ ഇവർ എന്തുചെയ്യുമെന്നും നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.

സ്വന്തമായി സൈന്യമില്ലാത്ത രാജ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ പൊതുവെ സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗം കൂടുതൽ കരുത്തുള്ള ഇതര രാജ്യങ്ങളുമായി പ്രതിരോധ കരാറുകളിൽ ഏർപ്പെടുക എന്നതാണ്. ഇത്തരം ഉടമ്പടികൾ പ്രകാരം ആ വലിയ രാജ്യം ചെറിയ രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷാ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ഇതിന് ഉദാഹരണമായി, മൊണാക്കോയുടെ സംരക്ഷണ ചുമതല ഫ്രാൻസ് നിർവഹിക്കുമ്പോൾ, ഭൂട്ടാൻ സുരക്ഷാ കാര്യങ്ങൾക്കായി ഇന്ത്യയുമായി അടുത്ത സഹകരണം നിലനിർത്തുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ സ്വന്തമായി സൈന്യമില്ലാത്ത ഐസ്‌ലൻഡിന്റെ പ്രതിരോധം അമേരിക്കയുമായുള്ള കരാറുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്.

ദേശീയ സുരക്ഷാ സഖ്യങ്ങളുടെ ഭാഗമാകുന്നതിലൂടെ സ്വന്തം പ്രതിരോധം ശക്തമാക്കുന്ന രീതിയും ചില രാജ്യങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. സ്വന്തമായി സ്ഥിരം സൈന്യമില്ലാത്ത ഐസ്‌ലാൻഡ് ഇതിനൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ഐസ്‌ലാൻഡ് നാറ്റോയിലെ (NATO) അംഗമായതിനാൽ ആ സഖ്യത്തിന്റെ കൂട്ടായ സുരക്ഷാ നയം അവർക്ക് സംരക്ഷണമൊരുക്കുന്നു. ഈ നയം അനുസരിച്ച് ഏതെങ്കിലും ഒരു അംഗരാജ്യത്തിന് നേരെയുണ്ടാകുന്ന ആക്രമണം സഖ്യത്തിലെ മുഴുവൻ രാജ്യങ്ങൾക്കും എതിരെയുള്ള ആക്രമണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയും എല്ലാവരും ചേർന്ന് അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

സ്വന്തം സുരക്ഷയ്ക്കായി വലിയ രാജ്യങ്ങളുമായി സവിശേഷമായ കരാറുകളിൽ ഏർപ്പെടുന്ന രീതി ചില ദ്വീപ് രാഷ്ട്രങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. മൈക്രോനേഷ്യ, പലാവു, മാർഷൽ ദ്വീപുകൾ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ അമേരിക്കയുമായി 'ഫ്രീ അസോസിയേഷൻ' (Compact of Free Association) എന്ന കരാറിലൂടെയാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഈ ഉടമ്പടി പ്രകാരം ഈ രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രതിരോധ ചുമതല അമേരിക്കയ്ക്കാണ്. ഇതിന് പകരമായി, സുരക്ഷാ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഈ ദ്വീപുകളിൽ സൈനിക താവളങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനുള്ള അധികാരവും അമേരിക്കയ്ക്കുണ്ട്.

ഔദ്യോഗികമായി സൈന്യമില്ലാത്ത പല രാജ്യങ്ങളും ആഭ്യന്തര-ബാഹ്യ സുരക്ഷാ ഭീഷണികൾ നേരിടാൻ പ്രത്യേക പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച പോലീസ് സേനയെയോ അർദ്ധസൈനിക വിഭാഗങ്ങളെയോ ആണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. 1949-ൽ സൈന്യത്തെ പൂർണ്ണമായും നിർത്തലാക്കിയ കോസ്റ്റാറിക്ക ഇതിനൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. നിലവിൽ 'പബ്ലിക് ഫോഴ്‌സ്' (Public Force) എന്ന സുരക്ഷാ സംവിധാനമാണ് അവിടെയുള്ളത്. ഇതൊരു പോലീസ് സേനയാണെങ്കിലും, അതിർത്തി സംരക്ഷണം, ഭീകരവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സുപ്രധാന ദൗത്യങ്ങൾക്കായി ഇവർക്ക് പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്.

സൈനിക അട്ടിമറികളും സ്വേച്ഛാധിപത്യവും ഒഴിവാക്കുന്നതിനായി ചില രാജ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ ഭരണഘടനാപരമായിത്തന്നെ നിർത്തലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കോസ്റ്റാറിക്കയും പനാമയുമാണ് ഈ മാതൃക പിന്തുടരുന്ന പ്രധാന രാജ്യങ്ങൾ. പ്രതിരോധ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി വൻതുക ചിലവഴിക്കുന്നതിന് പകരം, ആ സമ്പത്ത് വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, സാമൂഹിക വികസനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ നിക്ഷേപിക്കാനാണ് ഈ രാജ്യങ്ങൾ മുൻഗണന നൽകുന്നത്.

സൈന്യമില്ലാത്ത രാജ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കായി ഒരൊറ്റ മാർഗ്ഗത്തിന് പകരം വിവിധ തന്ത്രങ്ങളുടെ ഒരു സങ്കരരൂപമാണ് പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നത്. സുരക്ഷാ കരാറുകൾ, അന്താരാഷ്ട്ര സഖ്യങ്ങൾ, പരിശീലനം ലഭിച്ച അർദ്ധസൈനിക വിഭാഗങ്ങൾ, ശക്തമായ നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവ കോർത്തിണക്കിയാണ് ഇവർ തങ്ങളുടെ പ്രതിരോധ കോട്ട പണിയുന്നത്. ഇത്തരം ബഹുമുഖ സമീപനങ്ങളിലൂടെ സൈന്യത്തിന്റെ അഭാവത്തിലും ആഭ്യന്തര സമാധാനവും വിദേശാക്രമണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണവും ഉറപ്പാക്കാൻ ഈ രാജ്യങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുന്നു.